Erg veel vooruitgang op gebied van spraak toont hij niet, om maar niet te zeggen dat er geen vooruitgang is, terwijl zuslief hem met rasse schreden voorbij gaat. En het ergste van al is dat hij het lijkt te beseffen ook.
Afgelopen weekend werd hij volledig overstuur wakker, hartverscheurend was het, vooral omdat hij niet kon vertellen wat er scheelde en ik niet veel meer kon doen dan hem dicht tegen me aanhouden en wachten tot hij terug rustig werd.
Maar goed, zonder uit te rekenen kon de kinesiste reeds meedelen dat hij al zeker een jaar achterstand heeft op motorisch vlak. Vandaag kreeg ik te horen van de logopediste dat we in niet meer dan twee woorden tegen hem mogen praten. Connecties leggen kan hij niet. "Zet de pop op de stoel" betekent niets voor hem. "Pop stoel" is een opdracht die hij wel uit kan voeren.
Best rot dat het nog ruim een maand duurt om een volledige diagnose te krijgen. Langzaam maar zeker probeer ik meer en meer te aanvaarden dat ik de norm van normaal niet kan blijven rekken tot hij erin past. Tegelijkertijd vraag ik me ook af of we eind september een verdict gaan horen dat me van mijn sokken gaat blazen inzake de zorgen die hij nodig gaat hebben.
