Het is de grote terreur van elke ouder; te horen krijgen dat je kind niet "normaal" is. Maar wat is de norm voor normaal?
Zoon een en zoon drie waren druk en levendig en overduidelijk aanwezig... ADHD dus. Zoon twee was en is nog steeds rustiger, oftewel "normaler". Omdat mijn ex-man en ik destijds liever een keer of twintig meer vroegen om iets niet te doen en zelf liever een paracetamol innamen dan de jongens op medicatie om ADHD te onderdrukken hebben we ze kind laten zijn en ze begeleid in hun zoektocht naar een evenwicht. En nu ze ouder zijn, is dat evenwicht er aan het komen. De oudste bleek eigenlijk meer te lijden aan verveling en gebrek aan geestelijke stimulatie dan aan ADHD en blinkt -als hij er zin in heeft- uit in wiskunde.
De andere ADHDer van het gezin heeft zichzelf razendsnel op een torenhoog leesniveau gekregen en een onuitputtelijke honger naar taal en alles wat daar mee te maken heeft. Hij gebruikt ook graag grote woorden en er is geen vraag waar hij het antwoord niet op kent of op kan bedenken. Oversociaal tot het vervelende toe, maar komt op voor anderen op een fantastische manier.
Dit gezegd zijnde ben ik dus geen grote fan van labels en benoemingen.
In alle eerlijkheid verontrust het me soms meer om na een half uur struikstaren van de "normale" tweede zoon hem te vragen om gezellig bij de rest van de mensen te komen zitten dan dat het me zorgen baart dat ik aan hyperkinetische nummer drie moet vragen om even rustiger aan te doen.
Dat gezegd zijnde is "ADHD"'er nummer drie ook enorm populair in de klas, ook bij de juf. Hij zit nu in het tweede leerjaar en op de laatste oudercontact vertelde de juf me hoe hij altijd zal bemiddelen, als er discussie of ruzie is, dat maakt je trots als ouder. Als hij ergens gaan spelen is, zijn de ouders nadien altijd vol lof over hoe beleefd en behulpzaam hij wel niet is. Lijkt me niet meteen een probleemkind dus, blij dat ik hem nooit aan de pillen gezet heb.
Maar goed, mijn drie oudste zonen zijn goed op weg om hun plaats in de wereld te veroveren en op wat kleine zaken na niet de grootste zorg in het gezin momenteel.
Inmiddels iets meer dan drie weken geleden kreeg ik een telefoontje op her werk dat je echt niet wil krijgen als je aan het werk bent; de maatschappelijk assistente van de dienst kinderopvang met een boodschap over zoonlief van net geen twee en half. "Observatie van uw zoon baart me zorgen, dusdanig dat ik niet anders kan dan u contacteren hierover." Een heel gesprek over hoe hij zich afzondert, het niet praten, het niet willen afgeven van zijn tut en over hoe zijn 15 maanden jongere zusje hem inhaalt. We hadden afgesproken voor een gesprek de week nadien, toeval trof dat ik de dag nadien een afspraak had bij Kind en Gezin. Daar kreeg ik eigenlijk hetzelfde te horen, maar met meer opties dan enkel autisme; mutisme en hoog sensitief werden ook op tafel gesmeten. Iedereen heel vriendelijk en professioneel, dat wel, maar het blijft moeilijk om te aanhoren dat je kind niet "normaal" is.
