Naast de onthaalmoeder stond een huis te koop. Het was al enige tijd leeg. Toen we hem gingen afzetten bij de onthaalmoeder, bleef hij pertinent voor de deur van het lege huis staan, terwijl zuslief olijk binnendruppelde bij de onthaalmoeder. Er kwam heel wat overtuigingskracht aan te pas om meneer te overtuigen van het juiste huis binnen te gaan. Ook als de onthaalmoeder met de kinderen op stap ging, bleef hij voor het huis staan, weigerend een voet te verzetten.
Dit patroon hield hij een week of twee vol, om nadien niet meer om te kijken naar dat huis. Heel vreemd, wat het helemaal vreemd maakte, was toen bleek dat de man die vroeger in het huis woonde een jaar eerder die periode daar gestorven was.
Helaas kan zoonlief niet verwoorden wat juist de fascinatie met het huis veroorzaakte.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten